Gezin Ds deelt hun verhaal over wat het begeleidingstraject Rootz+ Extra voor hen heeft gedaan.
❝In maart 2024 kwamen wij als gezin op locatie, met alle drie een overvolle rugzak. Een rugzak waar een geschiedenis van huiselijk geweld in zat, maar ook een geschiedenis van een gezin waarin ik als moeder even de rol van kwijt was. Wij gingen dit avontuur neutraal aan want zo voelde het voor ons.
De eerste weken waren spannend; elkaar leren kennen en vooral jezelf openstellen. Bij mijn jongste ging dit redelijk snel en bij mijn puber koste het wat tijd. Ik ging naast Rootz ook een oudertraining aan, maar kwam er al heel snel achter dat dit niet voor mij was weggelegd. Nadat ik dit uitsprak, werd me de uitlossing geboden om dit traject af te maken tijdens onze Rootz-sessies.
Het was totaal niet mijn ding, maar waar ik aan begin maak ik af. Tijdens mijn oudertraining gingen onze begeleiders met de jongens aan de slag, en steeds meer werd duidelijk waar in ons gezin de problematiek zat.
Ik was het even kwijt als moeder, mijn jongens waren het niet altijd eens met mijn gezag en konden niet altijd een ‘nee’ accepteren, omdat ik altijd overcompenseerde, omdat ik rot vond met wat ze meegemaakt hadden.
Mijn jongste kon lekkere driftbuien hebben en dramatisch huilen. Dus werden er de ‘appeltjes‘ voorgesteld en ik had nooit gedacht dat zoiets kleins, zoiets groot binnen mijn gezin zou kunnen betekenen. Op het appeltje werd ieder keer een doel gezet, met de hoop het werkte, en wauw wat begon met een lach van een appeltje, werd van groot belang.
Tijdens ruzies thuis tussen de jongens werd het Magic Woord APPEL gezegd, en ja daar werd geluisterd. Iedere week werden de positieve dingen besproken, maar ook de negatieve dingen. Handvaten werden gegeven en thuis gingen we ermee aan de slag. En dat ging niet altijd van een leien dakje, maar week bij week zag ik muizenstapjes. Steeds meer kreeg ik de kracht om terug duidelijk te maken dat ik moeder was en mijn woord telde, en nee ook een antwoord was. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar steeds meer zag ik dat Rootz echt werkt.
Steeds meer zag ik broers i.p.v. van soms vijanden. Steeds meer stelde mijn jongens zich open en namen ze onze begeleiders in vertrouwen. Steeds meer werd de Rootz middag een plezier i.p.v. we moeten weer. Steeds meer zagen de jongens in dat het met elkaar veel leuker was dan tegen elkaar. Steeds meer kreeg ik het gezag terug en werd ik moeder, ik voelde me weer gelukkig want ik zag succes. Soms hadden we tegenslagen en dacht ik ja hoor we zijn weer terug bij af, de woedeaanvallen kwamen terug, het drama begon weer. Maar als ik dan even mijn verhaal kwijt kon en ik weer handvaten kreeg, kon ik er weer tegenaan.
Iedere vakantie wilde ik door, omdat voor mij telde: alles aanpakken en die rugzak leegmaken. Tot de zomervakantie van 2025 de begeleiders succes zagen en voorstelde even 6 weken gewoon helemaal niks te doen. Lichtelijk in paniek stemde ik toe en ging het avontuur aan. Want zo voelde het voor mij, in gedachten nog niet helemaal klaar voor deze stap. Maar met de woorden “je kan dit, heb vertrouwen”, begon ik aan de zomervakantie. Maar wauw! Wat een fantastische weken hadden wij. Geen ruzie, geen gescheld gewoon 2 broers die leuk deden, soms kibbelde maar vooral lieten zien: we zijn 1.
We zijn weer dat gezin waar ik zo na verlangde. Na 6 weken had ik een gesprek en kon ik niks vertellen dan alleen hoe goed mijn jongens het hadden gedaan, hoe ze onbewust lieten zien wat Rootz het afgelopen 1,5 jaar ons had laten zien via de spiegel die we vaak voor kregen. Wat was ik trots maat ergens ook verdrietig, want ik wist dat we de eindfase ingingen en afscheid dichterbij was. We hadden het einde van de tunnel gehaald, waarvan ik anderhalf jaar geleden nooit dacht ik zou die halen. Heb vaak gevraagd; zijn wij dan echt z’n probleem gezin.
Het eindgesprek vond plaats, en ja we mochten de eindfase in. Ook hierin werd rekening gehouden met de jongens, want al die weken was voor iedereen het belang van de kids nummer 1. Voordat we afscheid namen kwam de begeleider met een leuk project waarin we altijd konden terug denken aan onze Rootz-avontuur. Ik en de jongens maakte van klei ons eigen appeltje met daarin een woord van kralen dat ons aan Rootz liet denken. De jongens kozen voor Appel want de appel heeft heel ons traject centraal gestaan voor doelen die de kinderen hadden. Ik koos voor het woord kracht want dat is wat ik kreeg van de handvaten. In de laatste Rootz-sessie hebben we de appel kleur gegeven en mooie kaarten gekregen, met mooie krachtige woorden waar de jongens waarde aan hechten en beseffen wat voor stappen ze hebben gemaakt.
Mijn laatste afspraak was de week na het afscheid van de jongens, nog een keer 1 op 1. Samen hebben we de appel geplaatst in een schilderij. Deze krijg een mooie plek thuis, zodat we iedere dag kunnen zien, en bewust zijn welke struggles we overwonnen hebben, en waar we nu staan.
JENS en Rootz, bedankt voor deze lessen, woorden en die spiegel.
Heel veel liefs Gezin Ds❞